Przedszkole Miejskie nr 33 w Gorzowie Wlkp.  
jesteś tu: strona główna
szukaj:
Powiadom znajomego
Jeżeli znasz kogoś, kogo może zainteresować ta strona, powiadom go o niej.

Twoje imię/nazwisko/pseudonim



Adres e-mail znajomego



 
 

Kalendarium życia i twórczości Janusza Korczaka

Kalendarium życia i twórczości Janusza Korczaka
  • 1878 (lub 1879) – 22 lipca w Warszawie urodził się w rodzinie Cecylii i Józefa Goldszmita, cenionego warszawskiego adwokata.
  • 1896 – debiutuje na łamach tygodnika satyrycznego „Kolce”, podpisaną kryptonimem Hen., humoreską: Węzeł gordyjski o wyręczaniu się rodziców w wychowywaniu płatnymi opiekunami, guwernantkami. Z pismem tym współpracuje do 1904 roku, publikując ok. 250 tekstów (felietony, humoreski). Pisze też  felietony do „Czytelni dla Wszystkich” (1898-1901).
  • 1898 – zdaje maturę w Gimnazjum Praskim i rozpoczyna studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.
  • 1899 – otrzymuje wyróżnienie w konkursie literackim im. Ignacego Jana Paderewskiego za sztukę Którędy. Spędza letnie wakacje w Szwajcarii, gdzie interesuje się systemem opieki nad dziećmi.
  • 1901 – publikuje pierwszą swoją powieść Dzieci ulicy (drukowaną w 17 odcinkach w „Czytelni dla Wszystkich”, następnie osobno wydaną).
  • 1905 – uzyskuje dyplom lekarza i rozpoczyna pracę w Szpitalu dla Dzieci im. Bersonów i Baumanów. Będąc rosyjskim poddanym jest powołany do wojska i  dociera do Mandżurii,  jako lekarz pełni służbę przy pociągach sanitarnych, nadsyła dwie korespondencje z frontu.
  • 1906 – ukazuje się książka Dziecko salonu, publikowana wcześniej w 36 odcinkach w „Głosie”.
  • 1907 – 1908 – przebywa w Berlinie, gdzie uzupełnia i pogłębia wiedzę medyczną.
  • 1909-1912 – działa w Towarzystwie Pomoc dla Sierot, dzięki któremu zostaje wybudowany Dom Sierot dla dzieci żydowskich przy ul. Krochmalnej 92
    w Warszawie (obecnie ul. Jaktorowska 6).
  • 1910 – ukazują się kolonijne reportaże: Mośki, Joski i Srule, a w 1911 roku: Józki, Jaśki i Franki.
  • 1912-1942 – sprawuje (z przerwami) funkcje dyrektora Domu Sierot. Naczelną wychowawczynią zastaje Stefania Wilczyńska.
  • 1913 – w druku powstają opowieści Sława, ukazujące dramaty i marzenia proletariackich dzieci z jednego podwórka.
  • 1914 – ukazuje się zbiór opowiadań Bobo obejmujący tytułowe Bobo, Feralny tydzień z podtytułem Opowiadanie z życia szkoły oraz Spowiedź motyla.
  • 1914 – 1917 – powołany do rosyjskiego wojska służy jako ordynator polowy szpitala wojskowego na Ukrainie. W czasie urlopu w Kijowie poznaje Marię Rogowską-Falską (znaną jako Marynę Falską), późniejszą dyrektorkę „Naszego Domu”.
  • 1917 – po demobilizacji udaje się znów do Kijowa i podejmuje pracę lekarza pediatry w przytułkach dla dzieci ukraińskich oraz psychologa w polskim przedszkolu.
  • 1918 – wydaje książkę Dziecko w rodzinie (wyszła z datą 1919), część tetralogii Jak kochać dziecko pisaną na froncie, „w lazarecie polowym, pod huk armat”, w czasie kilkugodzinnych postojów.
  • 1919 – 1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w randze majora.
  • 1919 – po raz pierwszy zostaje wydany niewielki utwór Momenty wychowawcze. Wydanie drugie rozszerzone ukazuje się w 1924 roku. Książka pokazuje warsztat badawczy autora oraz nowatorskie na ówczesne czasy zapisy rozwoju mowy dziecka i słowotwórstwa.
  • 1920 – zostaje opublikowana całość dzieła Jak kochać dzieci obejmująca poza Dzieckiem w rodzinie: Kolonie letnie, Internat, Dom Sierot. Tytuł drugiego wydania w 1929 roku - Jak kochać dziecko – przyjął się i jest używany do dnia dzisiejszego.
  • 1922 – jesienią na półkach księgarskich pojawia się  powieść dla dzieci Król Maciuś Pierwszy (data wydawnicza 1923 r.). Książka została przetłumaczona na 20 języków.
  • 1923 – zostaje wydana druga część powieści dla dzieci Król Maciuś Pierwszy na wyspie bezludnej.
  • 1924 – ukazuje się powieść Bankructwo Małego Dżeka, przedstawiająca bohatera w realiach życia społeczeństwa amerykańskiego, perypetie działacza społecznego uwikłanego w mechanizmy współżycia zbiorowego opartego na zasadach spółdzielczości.
  • 1925 – wydaje książkę Kiedy znów będę mały, adresowaną do młodego i dorosłego czytelnika, pokazująca jak trudne są relacje międzypokoleniowe.
  • 1926 – zaczyna redagować jako dodatek do „Naszego Przeglądu” – „Mały Przegląd” dla dzieci i młodzieży, pisany przez nich samych. Od 1930 roku redakcję dodatku przejmuje Igor Newerly. Zostaje odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
  • 1928 – zostaje wydana książka Prawo dziecka do szacunku, drugi programowy utwór najpełniej wyrażający ideę walki o równouprawnienie dziecka. W Warszawie na Bielanach powstaje „Nasz Dom”, prowadzony przez Marynę Falską, gdzie Janusz Korczak jest lekarzem i doradcą wychowawczym.
  • 1930 – ukazują się w druku Prawidła życia z podtytułem Pedagogika dla młodzieży i dorosłych, rodzaj wyprawki codziennego postępowania, przedstawienie reguł współżycia, zasad prawidłowego funkcjonowania w domu, w szkole, na podwórku.
  • 1931 – zostaje wystawiona w Warszawie w Teatrze Ateneum sztuka Senat Szaleńców. Humoreska ponura ze Stefanem Jaraczem w roli głównej. Dramat odnosi się do narastających w latach trzydziestych niepokojów o losy ludzkości, w szczególności dzieci, przedstawia wizję świata zmierzającego do samozagłady.
  • 1934 – odwiedza Palestynę. Ukazuje się powieść dla dzieci Kajtuś Czarodziej.
  • 1935 – 1939 (z przerwami) – prowadzi w Polskim Radiu audycje dla dzieci: „gadaninki Starego Doktóra” (niektóre także dla dorosłych).
  • 1936 – kolejny pobyt w Palestynie, planowana trzecia podróż  nie dochodzi do skutku z powodu wybuchu wojny.
  • 1937 – otrzymuje Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury.
  • 1939 – ukazuje się wydanie książkowe cyklu audycji radiowych Pedagogika żartobliwa.
  • 1939 – 1942 – w pierwszych dniach wojny zgłasza się do służby Polskiego Radia, wygłasza pogadanki dla dzieci, nakłania do zachowania spokoju. Podejmuje dramatyczne kroki w celu ochrony dzieci przed głodem i śmiercią. Aresztowany przez Niemców, chory i wyczerpany, na rozkaz Niemców parokrotnie przenosi się z dziećmi w obręb getta warszawskiego, walczy o przetrwanie.
  • 1942 – w maju rozpoczyna pisanie Pamiętnika, ostatni zapis – 4 sierpnia. Wychowankowie Domu Sierot wystawiają sztukę „Poczta” Rabindranatha Tagore, która w zamyśle Janusza Korczaka ma przygotować dzieci do godnej i świadomej śmierci. 22 lipca rozpoczyna się akcja likwidacji warszawskiego getta. 5 lub 6 sierpnia Janusz Korczak wraz z pracownikami Domu Sierot prowadzi dzieci na Umschlagplatz, skąd zostają oni wywiezieni do obozu zagłady w Treblince.
Opracowanie: Barbara Sochal
 
 
Ostatnio dodane zdjęciawięcej ...
Losowe zdjęcia z galeriiwięcej ...